St Claus y los Reyes, existen.
Read more...
Ferrol, una pequeña ciudad venida a menos pero con un montón de buenos músicos y pocas salas donde tocar. Una de ellas, la Sala SUPER 8,
está considerada como la mejor sala de Galicia en cuanto a programación
de conciertos. Todas las semanas hay dos eventos, viernes y sábados y
Rubén, la persona al frente de todo esto, hace un enorme esfuerzo por
mantener esta situación, dado los tiempos que corren.
El gran amigo de todos que es el bueno de Manuel Ruiz(en la foto, con sombrero),se ha consagrado como el más grande, ameno y divertido orador, de La Playa De Neil.
No se a que esperas amigo, a buscar una frecuencia propia y dejar la "manguera" como hobby. Creo que vales más que de sobra para que alguien se rasque el bolsillo, y te de un sitio en las ondas radiofónicas.
He disfrutado de veras, gracias por los comentarios a nuestra humilde banda, y esperamos todos ansiosos esa segunda parte!!
PODCAST LUNES 2 DE ABRIL. ESCUCHAR Y/O DESCARGAR:
http://musicacosmica.podomatic.com/
Adicarlle unha entrada a un amigo que coñeces dende fai somentes seis meses pode soar raro. Pero Rodolfo Xan Lamas, non precisa mais tempo para sair a luz.
Cando eu pensaba que xa non quedaba xente que valera a pena, aparece este home, e bota o chan todos os fundamentos que me inventara para vivir rodeado tan solo pola xente que xa coñezo. Ao parecer hai vida ahí fora.
Os últimos tres concertos dos Crazy Ponys, non fallou, e este dato faime ver que xa é un IMPRESCINDIBLE, entre os nosos seguidores, que en realidade son seguidores de Neil Young, non nosos.
Esta vez non lle puiden adicar moito tempo, pero eu penso que de eiqui en diante, imos ter ocasións para charlar mais tranquilamente. Gañas a min non me faltan.
Dende eiquí Xan amigo, unha aperta sincera, e esperemos que esto fora o principio de una amistade grande e duradera. Como grandes e duraderos son os nosos concertos, ¿non pensas que debemos reducir o Set List? ja ja ja
Apertas, e deica logo.
Así se hacen llamar nuestros sufridos(ya que sufren nuestros shows) compañeros de conciertos, y algo más..... en nuestro idioma común: The Fanecas Band. Juan al bajo, Santi guitarra y voz, Pedro batería, Esteban teclados y coros y Xacobe guitarra.
Juntos pasamos noches de rock and roll, y sobretodo de carga y descarga de material. Sube ese ampli, pásame los cables de la mesa, etc.
Llevamos ya unos tres o cuatro conciertos juntos, y ha llegado la hora de mirar con ojo crítico su propuesta sobre el escenario.
Hacen un conjunto de versiones de rock clásico, de ese que en tres segundos y dos acordes ya sabes que tema es, ya que lo has escuchado toda la vida.... hasta que llegó Bisbal por lo menos!
En un año y medio que los llevamos viendo han cambiado notablemente. Y no es que antes sonaran mal, es que ahora han ganado en contundencia y rotundidad. En pose y en armonía.
Santi, suelta su voz más rota para los temas incandescentes, esos que arden despacio pero con llama viva, y queman durante toda su extensión. Aunque los pedales de efectos intentan huir de sus pisotones, cada vez los tiene mejor enseñados y le obedecen fielmente. Inmejorable en su pose, engancha enseguida al público y a sus compañeros, haciendo de cada canción un espectáculo.
Juan domina el bajo a la perfección. Uno de los puntales más claros del grupo. Quieto, como todo bajista, un suntuoso líquido amarillento con espuma por arriba, hace que se vaya soltando durante la hora y media de concierto, y poco a poco nos demuestra que corre sangre por sus venas, y no me extraña por que podría tocar donde le diera la gana.
Esteban con el piano cumple a la perfección su labor de relleno y arreglos de los temas. Los coros hasta ahora no se oían nunca bien, pero tras el concierto de ayer creo que ha habido un cambio significativo y les da un toque de calidad a esos estribillos. AH! y en Born To Be Wild, empieza el la canción con un sonido de moto encendiendo....... tenía que mencionar esto.......ja ja ja
Pedro maltrata la batería sin concesión. El marca la rotundidad de la banda. Una apisonadora rítmica incansable, que lleva a sus compañeros a buen puerto sin desfallecer. Mucho redoble y floritura, pero siempre en su sitio. Mal encarado y pendenciero, pero noble y sincero, es en definitiva el carácter de un verdadero rockero.
Xaco, hermano del batería gruñón, es todo lo contrario, ¿o no?........ tranquilo, sencillo, humilde y se muestra tímido en los primeros acordes para soltar desbocada su mano derecha a lo Pete Towsend, haciendo chirriar la Les Paul. Aunque todo dentro siempre de un orden y un saber hacer común a toda la banda.
En el repertorio destacaría cualquiera de las que hacen de la Creedence, el Born To Be Wild, Black Night, Proud Mary y una de Tequila, aunque quizás y esto es sólo mi opinión, las cantadas en español son las que menos les van al carácter del grupo.
En resumen, una banda compacta y en progresión con la que es fácil pasarlo bien y conectar. Un verdadero lujo y orgullo, para nosotros, unos principiantes, el acompañarlos y aprender de ellos todo lo necesario. Pasar largas noches de sudor, y ver desde el escenario a sus seguidores y familias, compartir con los nuestros el placer de la música en directo.
De las fanecas se dice que son una especie gregaria, viviendo en un hábitat rocoso, así son nuestros amigos, un verdadero grupo rockero.
Nosotros somos de donde venimos, somos The Faaaaaaaaaaaaaaanecas Band..............